Er zijn tal van onderzoeken, berichten, geruchten, gedachten over hoe de media en PR-mensen samenwerken, of juist niet. En wat ze van elkaar vinden. ‘Overstappen naar de dark side’ heet het, als een journalist de bureaukant kiest en dat zegt heel veel. Hoe komt het toch dat de reputatie van PR soms zo slecht is? In de VS moet je bij de douane niet zeggen dat je een PR consultant bent, want dat is na advocaten het ergst denkbare beroep: “Ah, you lie for a living”, heb ik serieus al eens gehoord.

En toch snap ik het wel. Want alle goede adviseurs ten spijt, de wat mindere capabele exemplaren blijven aanwezig en rotzooi maken. Zowel in hun dienstverlening als in hun output. Zonder direct iemand te schandpalen; vorige week kreeg ik een mailtje van een bureau met daarin een persbericht. Tenminste, dat was de bedoeling.

Het eerste mailtje had als onderwerp Persbericht ‘merknaam’.  Verder niks. De body van de mail bestond uit diezelfde tekst met het jaartal 2017 erachter. Verder niks. En dit werd aan vrijwel iedereen met een email-adres in journalistiek Nederland gestuurd. En nog wat mensen daarbuiten. Hoe ik dat weet? Omdat alle adressen in het aan-veld stonden. He, vervelend, foutje, een leeg bericht sturen en vergeten mensen te BCC’en. Kan gebeuren, irritant voor iedereen. En door.

Vier minuten later weer een bericht. Nu met de merknaam met spaties en het jaartal in de header. De body was verrijkt met het Engelse ‘Press Release’ en er zat een heuse bijlage (word document) bij met het persbericht in kwestie (in het Nederlands). En weer iedereen in het aan-veld.

Maak ik nooit fouten? Jawel.
Stuur ik wel eens een bericht naar een journalist die het niet interessant vindt? Jawel.
Maar waarom stuur je een persbericht (het ging over een nieuw drankje) naar de landelijke dagbladen, het journaal, IT-vakbladen, televisie-omroepen, business-tijdschriften, radio-zenders en vakbladen in totaal niet relevante marktsegmenten? Dan heb je ten eerste je werk niet begrepen, ten tweede voer je het niet goed uit en ten derde lijkt het je ook werkelijk niks uit te maken. En dan snap ik best dat sommige journalisten sommige PR-mensen maar vervelend volk vinden.